پایان نامه مطالعه و بررسی عوامل موثر بر کج رفتاری زنان ویژه (با تکیه بر مفاسد اجتماعی)

پایان نامه برای دریافت درجه کارشناسی رشته علوم اجتماعی

گرایش : خدمات اجتماعی

فصل اول

مقدمه

روسپیان(زنان ویژه)

غریزه جنسی یکی از غرایزی است که ضامن نسل و تداوم بقای بشر است . کلود لوی استروس[1]مردم شناس شهیر  فرانسوی در تعریف ازدواج اشاره ای  مهم به این نکته  دارد و عقیده  دارد : « ازدواج برخودی است دراماتیک  بین فرهنگ  و طبیعت یا میان قواعد اجتماعی  و کشش  جنسی » (77) ؛ به بیان دیگر جامعه می کوشد تا غریزه جنسی (طبیعت ) را مهار کرده و بر آن انگ فرهنگ زند . اما در  طول تاریخ مشاهده شده است که همیشه  این غریزه تحت کنترل جامعه نبوده و در طول حیات بشری بنا به دلایل گوناگون  و انگیزه های  متفاوت در معرض انحرافات اخلاقی و اجتماعی قرار گرفته و فحشا به عنوان  یک حرفهء  بسیار قدیمی ، یکی از نمود های آن است.

روسپی گری چیست و روسپی به چه کسی اطلاق می گردد ؟

روسپیگری یا فحشا را می توان به عنوان برآوردن خواهشهای جنسی در برابر  پول تعریف کرد ( 78) ؛ به عبارت دقیق تر  روسپیگری را  به روابط نا مشروع جنسی که به طور مستمر و به انگیزه های  مادی  یا نفسانی  رخ می دهد ، تعریف کرده اند. با توجه به این  تعریف می توان  گفت : روسپی به فردی اطلاق می گردد  که از  روابط جنسی به عنوان یک حرفهء دایمی استفاده می نماید (79)

( بیان مسئله )

چگونگی برخورد  با پدیده ء روسپیگری

سیاستگذاران اجتماعی  ما در شرایطی با پدیده ء روسپیگری مواجه شده اند که نه می توانند آن را به عنوان یک واقعیت تلخ اجتماعی رو به افزایش است نفی کنند و نه می توانند بنا به دلایلی  چند  از جمله ویژگی های  فرهنگی  و مذهبی جامعه آن را بپذیرند ؛ به عبارتی می توان گفت سیاستگذاران اجتماعی دچار فقر تئوریکی می باشند (82). بنابراین در برخورد با این پدیده تنها به نظارت رسمی و خشونت قانونی اکتفا می شود . بهرحال فحشا به عنوان یک واقعیت نیازمند  درمان  و توانبخشی است و به رویکردی آسیب شناسانه و بهداشتی احتیاج دارد؛ زیرا رویکرد اخلاقی و پلیسی مدتهاست تاثیر و کارایی خود را از دست داده  است (83)؛و باید بپذیریم که بیشتر روسپیان شهر تهران ، قربانیانی هستند  که فقر ، خشونت ، تجاوز و نابسامانیهای  خانوادگی و .... آنها را به یک بیماری اجتماعی  کشانده است که  درمان آن  الزاما در پشت میله های زندان امکان پذیر نیست.

باز پروری و توانبخشی روسپیان

اهم اقدامات  مهم  در زمینه ء باز پروری  و توانبخشی  زنان ویژه عبارتند از :

1) ایجاد ساختارهای حمایت کننده در زمینه ء باز پروری و کار یابی  از طریق:

- سواد آموزی و آموزش تعلیمات عمومی؛

- آموزش مهارتهای زندگی از طریق تشکیل  جلسات گروهی مددکاری ؛

- روان درمانی شامل گروه درمانی و شناخت درمانی ؛

- حرفه  آموزی ؛

- اقدامات مدد کاری به منظور قادر سازی آنان در برخورد  با مشکلات و اهتمام به خود کفایی از طریق  اشتغال ( کار یابی ) ؛

2) پیگیری امور پس از  اشتغال به کار به منظور حصول از ساز گاری آنان با جامعه.

پیشگیری از آسیب های اجتماعی

برای پیش گیری از آسیب های  اجتماعی ، سه سطح می توان در نظر گرفت ، پیشگیری سطح اول در سطح جامعه عمل می نماید و شامل آموزش مهارتهای زندگی [2]برای کل افراد  جامعه  به ویژه کودکان  و نو جوانان است . پیشگیری  سطح دوم  شامل تشخیص زود رس آسیبهای  اجتماعی همراه با اقدامات هماهنگ  اجتماعی می باشد . پیشگیری سطح سوم در پی  جلوگیری  از شدت  یافتن آسیبهای اجتماعی و کاستن از تنش های آن در خانواده و جامعه  فعالیت می نماید.

آموزش مهارتهای زندگی

نگاهی به تاریخچهء آموزش مهارتهای زندگی نشان می دهد که از سال 1960 به بعد یعنی درست پس از فراغت از جنگ جهانی  و بروز آثار روانی – اجتماعی جنگ ها ، آموزش هایی از این دست آغاز شده است .

نخستین کشوری که به آموزش مهارتهای زندگی اقوام محلی در سطح اجتماع و مدرسه اقدام کرد، ایالات متحده و  پس از آن  کشور انگلستان بود . این کشور ها و دیگر کشورهایی که به گروه آموزش دهندگان مهارتهای زندگی  پیوستند ، چنان بر ضرورت فرا گیر شدن این مهارتها تاکید ورزیدند که به ناچار  سازمان بهداشت جهانی (W.H.O)آموزش مهارتهای  زندگی  را جزء طرح های آموزشی  بنیادی  خود  قرار داد . این سازمان در سال 1997 اقدام به انتشار دستورالعملی تحت عنوان « آموزش  مهارتهای زندگی برای کودکان و نوجوانان در مدارس » [3]نمود  که اینک ضمن ارائه تعریفی از مهارتهای زندگی به محورهای آن را به طور خلاصه  اشاره می گردد.

مهارتهای زندگی

مهارتهای زندگی ، توانایی هایی است برای رفتار مثبت و سازگار که افراد را قادر می سازد که با نیازها و چالش های  زندگی روزمره به طور موثر برخورد کنند .

1- تصمیم گیری[4]

به ما کمک می کند  که به طور سازنده و مفید به تصمیمات زندگی خود بپردازیم.

2- حل مسأله[5]

ما را قادر می سازد که به طور سازنده و مفید با مسائل ( مشکلات زندگی خود ) برخورد کنیم. مسائلی که حل نشده رها گشته اند ،می توانند عامل فشارهای روحی شوند و آسیبهای فیزیکی توأم با آن  را پیش آورند.

تفکر خلاق[6]

با قادر ساختن  ما  به کشف جایگزین های  موجود و در دسترس و همچنین پیامدهای اعمال یا ترک اعمالمان، هم به تصمیم گیری و هم به حل مسأله کمک می کند .

تفکر خلاق به ما کمک  می کند به فراسوی تجربیات بی واسطه  خود بنگریم و حتی اگر هیچ مشکلی نداشته باشیم و با تصمیم گیری در پیش نباشد بتوانیم  سازگارانه و همراه با انعطاف به وضعیتهای زندگی روزمرهء خود عکس العمل نشان دهیم.